دریاچهی زریبار بزرگترین دریاچهی آب شیرین ایران در خطر نابود است ؟ عواملی که موجودیت دریاچه زریبار را تهدید میکند ؟ بشرح ذير است .
1ـ بند انحرافی ساخته شده بر روی رودخانه فصلی قزلچه سو در شمال زریبار که بند حیاط زریبار را تهدید میکند. درحالی که آب دریاچه از چشمههای خودجوش زیر دریاچه تامین می شود و نیازی به این بند انحرافی نیست زیرا آبی که از آن رودخانه تا وارد زریبار شود مقدار زیادی آبرفت ورسوبات شن وماسه وهمچنین فاضلاب انسانی وحیوانی روستاهای اطراف بالغ بر( 9 روستا) را به داخل زریبار انتقال میدهد
2ـ احداث سد انحرافی در جنوب زریبار که از بیرون رفتن آبرفت رودخانه ها از بستر زریبار جلوگیری کرده و خشک شدن زریبار را حتمی میسازد
3ـ سد خاکی جنوب دریاچه که علاوه بر ایجاد بوی گند بارانی وکودهای شیمیایی وهمچنین فاضلابهای انسانی وحیوانی است که بطور جدی زریبار را تهدید می کند
4ـ وجود نیزارهای داخل واطراف دریاچه است که عامل اصلی جمع شدن انواع کودها و انواع فاضلابها است
5 ـ حفر چاههای عمیق و نیمه عمیق که توسط کشاورزان در اطراف دریاچه حفر شده است
6ـ پمپاژ آب از دریاچه و چاههای حفر شده به شدت میزان آب در سفره های زیر زمینی و دریاچه را به شدت کاهش داده است
تعداد سالانه هزاران نفر گردشگر از دریاچه دیدن میکنند ولی برای کسی که وارد فضای دریاچه میشود اولین چیزی که مشاهده می شود عدم امکانات رفاهی و بهداشتی و مسئولین شهرداری از هرگونه رسیدگی به بهداشت محیط اطراف دریاچه کوتاهی کرده اند چیزی که در ساحل دریاچه مشاهده میشود بطریها و پلاستیکها و زباله هایی است که در داخل دریاچه و اطراف خود را نشان میدهند طرح توسعهی گردشگری این دریاچه در اوایل دههی 80 شمسی به تصویب رسیده و به گفتهی مسئولین عملیات اجرایی آن نیز از همان سال اجرا شده است اما هنوز چیزی به عنوان بهرهبرداری از آن بعد در طول این چند سال مشاهده نشده است با توجه به توانمندیها وجاذبههای فراوان دریاچهی زریبار در صورت اجرای کامل طرح وبهکارگیری راهکارهای توسعهی گرد شگری سالانه صدها هزار نفر توریست را جذب می نماید وگذشته از اشتغال زایی برای ساکنین منطقه میلیاردها ریال درآمد عاید سازمانهای دولتی زیربط ومردم منطقه خواهد شد زریبار همچنین مهمترین قطب جذ ب گردشگردر غرب ایران می باشد. اطراف این دریاچه را نی زار فراگرفته و هر ساله درحال احاطه کردن زریبار است و دریاچه را کوچکترو تنگ تر نموده است
نوشته : م . راوند
